ماه هفتم. مریوان.
روی کاناپه ی بزرگ همیشگی نشسته ام. او آمد و رفت. آغشتگی.
شبانه روز تصویر مامان درونم فریاد میکشد. شیفت ها و شلوغی غریب همیشگی مریوان.
من کمی مرده ام و بیشتر زنده. لاشه ی کمی مرده را کشان کشان به دندان میبرم.
+
یکشنبه ۲۴ بهمن ۱۴۰۰ | 21:19 | محیا
|
دی ۱۴۰۴
مهر ۱۴۰۳
بهمن ۱۴۰۲
دی ۱۴۰۲
شهریور ۱۴۰۲
اسفند ۱۴۰۱
دی ۱۴۰۱
آذر ۱۴۰۱
مهر ۱۴۰۱
شهریور ۱۴۰۱
مرداد ۱۴۰۱
تیر ۱۴۰۱
خرداد ۱۴۰۱
اردیبهشت ۱۴۰۱
فروردین ۱۴۰۱
بهمن ۱۴۰۰
دی ۱۴۰۰
آذر ۱۴۰۰
آبان ۱۴۰۰
مهر ۱۴۰۰
شهریور ۱۴۰۰
مرداد ۱۴۰۰
تیر ۱۴۰۰
اردیبهشت ۱۴۰۰
فروردین ۱۴۰۰
اسفند ۱۳۹۹
بهمن ۱۳۹۹
دی ۱۳۹۹
آذر ۱۳۹۹
آبان ۱۳۹۹
مهر ۱۳۹۹
شهریور ۱۳۹۹
مرداد ۱۳۹۹
تیر ۱۳۹۹
خرداد ۱۳۹۹
اردیبهشت ۱۳۹۹
آرشيو
آرشیو موضوعی
شرح انبوهات
رنجگاه حافظه
یک نیمچه پزشک
اکتشافات
حیرت
تَچان
درنگ خیال
شریک
جرعهای از می
تائوتهجینگ
فانوس روشنی
باد و خیزاب
زمزمههای بلند
زندگی خوابها
روزن
Nonlocals
موسیقی و معجزهها
Lethe
کتابها
برچسبها
موسیقی و معجزهها (5)
در جنگلهای سیبری (3)
والایش (2)
پیوندها
تجربهی زیسته
Ashes to ashes
باغ غمگین پاییزی